Nationale Identiteit van Karkúk

Niet alleen omdat Karkúk het centrum van de olie-industrie in Irak is, is het strategisch en economisch voor de Kurdische natie buitengewoon van belang, maar de omsingeling door Arabs, Persians and Turks dat sinds de Islamitische overheersing, Kurdsu in de tang heeft, wordt steeds kleiner. De Kurden worden steeds verder verarabiseerd, veriraniseerd of verturkiseerd en verliezen seeds hun trein. Wie nu gelooft dat de stad Nénawá (Mosul) vanaf oudheid tot 1918 (ook onder de Islamitische Imperium van Turkse Ottemannen) een vanzelfsprekende Kurdische regio is geweest en door de plaatselijke Kurdische stamhoofden werd geregeerd. In oktober 1918 werd Nénawá, door Groot Brittannie bezet en de Kurdische plaatselijke autonome regering onder de Ottemansche rijk werd omverworpen, vervolgens de regio werd onder de gefabriceerde staat “Irak” geplaatst. Sindsdien, ondanks strng Arabisering politiek door Arabische regiems, introduceert men Nénawá als een Christelijke bolwerk. Wat is nou de echte Nationale Identiteit van Karkúk? Met andere woorden, viel Karkúk oorspronkelijk onder de grondgebied van Arabieren, present Assyriërs, Turkmannen of hoort Karkúk bij de Kurden? Om dit vraagstuk rechtvaardig te beantwoorden moet men eerst de nationale identiteit (cultuur-historische entiteit) van de daar wonende volkeren weten. Dat kunnen wij doen met behulp van de historie op basis van archeologie en de taalwetenschap. Wij kunnen dan proberen vast te stellen dat er een geografische eenheid en identiteit bestaat tussen de bevolking uit de oudheid met de huidige bewoners van Karkúk. Dat schijnt daadwerkelijk te lukken.

De huidige bevolkingsamenstelling van Karkúk bestaat in meerderheid uit Kurden, Assyriërs, Arabieren en Turkmannen.

De aanwezigheid van deze bevolkingsgroepen in wat nu Irak is, wordt als volgt verklaard:

De Turken zijn vanaf rond jaar 1050 uit Zuidwest China naar westen gekomen. De Turkmannen in huidige Irak en andere Arabische landen en in Kurdsán vormen een bevolking die zijn overgebleven van de Turkse bezettingperiode tussen 1516-1918. In 1516 hebben de Turken tijdens het Islamitisch Ottomaanse rijk via oorloogvoering de regio’s waar Irak nu uit bestaat in bezit genomen. Om het te regeren, hebben de Ottomanen in elk regio mensen uit de plaatselijke bevolking in dienst genomen and adampteerd in het Turks, voor het verrichten van administratie en als een schakel tussen het Turkse rijk and het regio. Geleidelijk worden ze door dusdanige omstandigheden onderscheiden uit de gewone publiek. Ze zijn door de Engelsen de Turk’s Men genoemd “Mannen die voor de Turken werkten” and tot de Turken behorden. De Turkmenen in Kurdsan komen voort uit die Kurden, die onder de Turkse overheersing tot 1918 in die Kurdische regio de administratieve werkzaamheden in het Turks voor de heersers verrichtten. Dus tot de Eerste Wereldoorlog, waarbij Christelijke Imperialisme (de Engelsen en Fransen) een einde aan het moslims Imperium van Ottomaanse en Qajariten Rijken (present Iran) maakten. Deze Turkmenen hebben niks te maken met Turkmenistan, zijn dus Kurden die verturkiseerd zijn en hebben het Turks aan hun kinderen ook doorgegeven zonder dat deze generaties er van bewust zijn. Turkmen is dus niet identiek met nationale identiteit van Karkúk.

De Arabieren in Karkuk bestaan uit: a) Arabieren die van 1963 -1991, door de Baath partij naar Karkúk zijn verplaatst in het kader van ontvolking van de Kurden en Arabiseren van de regio. Deze Arabische bevolking zijn medeschuldig aan een historische misdaad. Zij moeten zonder aarzelingpardon de door hen geüsurpeerd huizen en landstreken verlaten en terug keren naar Arabische landstreken of waarheen zij willen. b) Arabieren die tijdens de opkomst van de Islam naar het huidige Irak gekomen zijn. Uit het vele bewijsmateriaal maar ook islamitische oorlograpporten van moslim zelf blijkt dat de Arabieren (moslims) pas na de opkomst van Islam, het rivier Aufrahat gepasseerd hebben en de oorspronkelijke bevolking daar de Kurden dus naar de woestijnen verdreven of vermoord hebben. Na het val van Satanieten, het laatste Kurdisch-Izdische rijk hebben de Arabieren de westkust van Aufrahat, de regio’s Babylon, Kut Al Amára, Bagdá en Taqe Xasrau hoofdstad van Satanieten vlak bij Bagda, bezet hadden.

De Arabieren behoren tot zuidkust, overkant van de rivier Aufrahat. Historisch is de River Aufrahat de grens tussen de Kurden en de Arabieren in zuid-oosten van het huidige Irak. De Arabieren zijn dus niet identiek met nationale identiteit van Karkúk.

Assyriërs is een misplaatste naam dat de christelijke missionarissen aan deze christelijke bevolkingsgroep hebben gegeven.

De westerse christelijke missionaressen hebben deze mensen geadapteerd and geintroduceerd als de Assyriers uit de oudheid. De Assyriers zouden overgebleven zijn uit Assyrisch rijk ca.700-612 v. Chr. Of dat zo is, is echter niet te bewijzen omdat de schriften van Assyrieten zoals in het algemeen aangenomen door de experts zijn in Akkadische, Babylonische en Arameese (Syrische) talen. Zals ik heb het bewezen deze talen zijn Kurdische regionale talen. De naam Archeologische “Asura, Asira” (ster) als regio en het (Assurische) rijk zoals in oud Kurdsiche teksten is bekend, heeft niks te maken met deze christelijke bevolking die door missionaressen zij het Assyrische is genoemd. Of ze christelijke Kurden zijn die transformd en geadapteerd zijn in talen die ze nu spreken, is tot dusver mij niet duidelijk. Anders behoren ze dus ook niet oorspronkelijk tot Karkúk en Nénawá (Mosul) en zijn dus niet identiek met de historische identiteit die wij zoeken. De oude Assyriers zijn Ezidi and Vadinani Kurden, dat is bewezen met behulp van Archeologische stukken, zie http://www.elamirkan.net/identity.html

Deze mensen mogen natuurlijk als Kurdische burgers in vrede, vrijheid en gelijkheid daar blijven, maar zij hebben geen recht om Karkúk of Nénawá (Mosul) op te eisen.

Maar zijn de Kurden wel identiek met de identiteit van Karkúk?

In de eerste plaats Kar.kúk (ezel.rug) is een identieke Kurdische naam die zegt hoe de locatie er uit ziet. In Oud Elamitische teksten is ook kúk bekend als krom, rug, bergrug, tempel.

Traditioneel zijn er in de regio’s in Midden - en Nabije Oosten waar Kurden aanwezig zijn, zijn er rijkdommen aan beschavingen uit de Oudheid geconstateerd die bekend staan zoals de Elamiten, de Sumeriërs, de Babyloniërs, de Akkadiërs, etc.

Ons onderzoek sinds 1994 tot nu (door het Instituut Elamirkan, www.elamirkan.net) heeft bewezen dat die rijkdommen uit de oudheid voortkomen uit oud Kurdische stammen. Dat hebben wij bewezen aan de hand van vergelijkingen van door Archeologisch onderzoek vergaarde teksten van deze beschavingen met de huidige Kurdische talen. Om een simpel voorbeeld te noemen, in een oud schrift ca. 1800 v. Chr. uit Mari (Kurdesán onder Syrië), bekend als Letters to the King of Mari, staat geschreven Hammú.ŕabi de Kurdische koning, deze teksten zijn in de oud Kurdische taal geschreven. Maar zij zijn door geleerden uit de Europese universiteiten als Sumerisch-Babylonisch bekend gemaakt.

Dit simpele voorbeeld bewijst dat Sumeriers en Babyloniërs Kurdische stammen waren. Hammú.ŕabi (heer/lord van de wereld, ŕab van allemaal) is ook identiek met het Kurdisch en is gelijk met bekende korans/Arabische synonieme term ŕab.al.álamin “naam voor god”. Dit betekent dat Karkúk en Nénawá (Musel) met de nationale identiteit (cultuur-historische entiteit) van de Kurden identiek zijn.

Hieruit moet ieder Kurd kunnen begrijpen hoe belangrijk het bewustzijn van zijn eigen historie en identiteit is, en meer dan ooit is nu noodzakelijk dat wij ons onder de structuur van Kurdische cultuur-historische identiteit verenigen.

Sinds 2003 probeer ik tevergeefs een Rai Kurd te vormen waarin de Kurdische intellectuelen en organisaties deelnemen, om de Nationale identiteit van de Kurdische natie te herstellen.

Het mag niet zo zijn dat het aloude gezegde: Menselijkheid kent geen grenzen of de rechtsvaardigheid heeft geen vaderland, te interpreteren (zoals het Naïeflinkse / Naïef.humanisme dat verkeerd interpreteert) als dat het nationalisme niet belangrijk is, zodat wij allemaal Iraniërs, Turken of Arabieren worden en daarbij allemaal Engels of Russisch spreken (goed voor ze, trouwens), het maakt toch niet uit!

Het maakt wél uit! Het belang van het ene mag niet boven het belang van het andere worden gesteld. Het bestaan van volkeren mag men niet vernietigen of zich toe-eigenen. Nationale identiteit in zijn samenhang van een woord/gezegde met het grondgebied en zijn gebouwen of olievelden valt samen met het cultuur-historische erfgoed, het bestaan van een volk, dus. Wat in de loop van millennia verwerven is, en dus bewaard moet blijven. Men mag geen volk bezetten, men mag niet alles in het werkstellen – om het nu gaat om fysieke massamoord of geestelijke transformatie door de inzet van universitaire/wetenschappelijke instanties - om de historie en identiteit van het bezette volk te vervalsen, haar nieuwe generaties van eigen cultuur-historische erfgoed, de nationale identiteit te ontwortelen en te vervreemden, door het te veriranïeseren, verarabiseren of verturken.

Wat is de oplossing voor Karkúk?

Het patriottische principe, dat wil zeggen het eigen persoonlijke belang en het korte groepen belang mag niet boven het strategische belang van het natie gesteld worden. Zelfs al zou het verliezen van een strijd om Karkúk onvermijdelijk zijn, dan nog mag men niet akkoord gaan met een deling van Karkúk met een ander. Geen stap naar achter dus, dat hebben wij dan nog niet uitgevochten.

Wij kunnen in een gezamenlijke strategie concrete en succesvolle plannen ontwikkelen.

Den Haag, 08 maart 2006

Hamiit Qliji Berai

Instituut Elamirkan

Facebook

Blog

Back